Kirkjufell i półwysep Snæfellsnes – trasa, atrakcje, ceny 2026

Półwysep Snæfellsnes to wąski, ok. 90-kilometrowy pas lądu w zachodniej Islandii, 2–2,5 godziny jazdy od Reykjavíku. Nazywa się go „Islandią w miniaturze”, bo na jednej pętli zobaczysz niemal wszystko, z czego słynie kraj: wulkan z lodowcem (Snæfellsjökull), czarne i złote plaże, bazaltowe klify, pola lawy, kratery, jaskinię lawową, foki i rybackie miasteczka. Największą gwiazdą jest jednak Kirkjufell – stożkowata góra nad Grundarfjörður, z wodospadem Kirkjufellsfoss na pierwszym planie, uznawana za najczęściej fotografowaną górę Islandii.

Snæfellsnes da się objechać w jeden długi dzień, ale półwysep wręcz prosi o nocleg. Poniżej znajdziesz wszystkie najważniejsze przystanki po kolei, tabelę odległości, aktualne opłaty za parkingi (stan na 2026), plany na 1 i 2 dni oraz porównanie wycieczki zorganizowanej z jazdą na własną rękę.

• 🛣️~480–500 kmpętla z Reykjavíku
• ⏱️11–12 hwycieczka w 1 dzień
• ⛰️463 mwysokość Kirkjufell
• 🧊1446 mwulkan Snæfellsjökull

Gdzie leży Snæfellsnes i jak dojechać

Półwysep wysuwa się w Atlantyk między zatoką Faxaflói (od południa) a fiordem Breiðafjörður (od północy). Z Reykjavíku jedzie się drogą nr 1 przez tunel pod Hvalfjörður do Borgarnes (ok. 75 km), a dalej drogą nr 54 na zachód. Główna pętla to drogi 54 (południowe i północne wybrzeże) oraz 574 (zachodni kraniec wokół wulkanu). Przez środek półwyspu prowadzą dwie przełęcze: droga 56 (Vatnaleið, asfaltowa, przejezdna cały rok) i szutrowa droga 570 przez Jökulháls, otwarta tylko latem.

Wszystkie atrakcje opisane w tym artykule są dostępne zwykłym samochodem. Asfalt pokrywa całą pętlę, a jedynie dojazdy do kilku punktów (Gerðuberg, Saxhóll, parking przy Djúpalónssandur) to krótkie odcinki szutru. Zimą sprawdzaj stan dróg na umferdin.is i wiatr na vedur.is – na przełęczy Vatnaleið i na odcinku pod lodowcem potrafi mocno wiać.

Trasa i odległości

Najwygodniej objeżdżać półwysep zgodnie z ruchem wskazówek zegara: najpierw południowe wybrzeże i okolice lodowca, a na koniec Kirkjufell i Stykkishólmur. Kirkjufell przy zachodzącym słońcu wygląda najlepiej, a z Grundarfjörður do Reykjavíku wrócisz krótszą drogą 56.

Odcinek	Odległość	Czas jazdy
Reykjavík → Borgarnes	ok. 75 km	1 h
Borgarnes → Gerðuberg	ok. 45 km	35 min
Gerðuberg → Ytri Tunga (foki)	ok. 30 km	25 min
Ytri Tunga → Búðir	ok. 20 km	15 min
Búðir → Arnarstapi	ok. 20 km	20 min
Arnarstapi → Hellnar	ok. 4 km	5 min
Hellnar → Lóndrangar / Malarrif	ok. 7 km	10 min
Malarrif → Djúpalónssandur (z Vatnshellir po drodze)	ok. 8 km	10 min
Djúpalónssandur → Saxhóll	ok. 10 km	12 min
Saxhóll → Ólafsvík	ok. 20 km	20 min
Ólafsvík → Kirkjufell (Grundarfjörður)	ok. 30 km	25 min
Kirkjufell → Bjarnarhöfn	ok. 30 km	25 min
Bjarnarhöfn → Stykkishólmur	ok. 20 km	20 min
Stykkishólmur → Reykjavík	ok. 165 km	2 h
Cała pętla	ok. 480–500 km	ok. 6,5–7 h bez postojów

Odległości są orientacyjne. Jeśli brakuje ci czasu, z Grundarfjörður wróć drogą 56 przez przełęcz (ok. 180 km do Reykjavíku) i pomiń Stykkishólmur.

Kirkjufell i wodospad Kirkjufellsfoss

Kirkjufell („Kościelna Góra”) ma 463 metry wysokości i stoi samotnie na brzegu fiordu Grundarfjörður, na północnym wybrzeżu półwyspu. Z większości stron wygląda jak idealny stożek albo strzała, a jej zbocza tworzą poziome warstwy skał osadowych i lawy, poprzecinane trawiastymi półkami. Ta sylwetka sprawiła, że Kirkjufell zagrała m.in. w serialu „Gra o tron” jako „góra w kształcie grotu strzały”. Dziś to obowiązkowy punkt każdej wycieczki na Snæfellsnes.

Klasyczne ujęcie robi się z drugiej strony drogi nr 54, spod Kirkjufellsfoss – niewysokiego, kilkustopniowego wodospadu na potoku Kirkjufellsá. Ze ścieżki przy parkingu przejdziesz kładką nad górną kaskadą i zejdziesz na brzeg potoku, skąd wodospad i góra układają się w jeden kadr. Na cały przystanek wystarczy 30–45 minut.

Kilka praktycznych informacji:

• Parking: płatny, orientacyjnie 1000–1400 ISK (ok. 32–45 zł) za auto osobowe (stan na 2026). Płaci się w automacie, przez kod QR lub w aplikacji parkingowej, a tablice odczytują kamery. Stawki bywają podnoszone, więc sprawdź tablicę przy wjeździe. Przy parkingu są toalety.
• Kiedy przyjechać: latem najładniejsze światło jest wieczorem i w nocy, w czasie białych nocy. Zimą Kirkjufell to jedno z najpopularniejszych miejsc do fotografowania zorzy polarnej – parking bywa wtedy pełny statywów nawet o 23:00.
• Zakaz dronów: właściciele gruntu nie zgadzają się na loty dronów w tym rejonie.
• Inne ujęcia: warto też przejść kawałek wzdłuż brzegu fiordu albo zatrzymać się przy drodze na zachód od Grundarfjörður – stamtąd Kirkjufell odbija się w wodzie zatoki.

Dlaczego nie wchodzić na Kirkjufell

Kirkjufell wygląda na łatwą do zdobycia górkę, ale to jedno z najbardziej niebezpiecznych miejsc na Snæfellsnes. Nie ma tu wyznaczonego szlaku – ścieżka wydeptana przez wspinaczy prowadzi bardzo stromym zboczem z kruchej skały i śliskiej trawy, a w kilku miejscach trzeba wspinać się po linach. Mokry grunt, wiatr i luźne kamienie sprawiają, że pośliźnięcie się kończy się upadkiem ze skalnego progu.

W lipcu 2017 roku turystka spadła tu ok. 50 metrów, we wrześniu 2018 roku zginął mężczyzna, który oddzielił się od grupy, a w październiku 2022 roku kolejny turysta spadł co najmniej 10 metrów, gdy jego grupa dotarła już na szczyt. Akcje ratunkowe są trudne – śmigłowiec straży przybrzeżnej leci tu z Reykjavíku, a ratownicy muszą schodzić po stromym stoku. Po wypadku z 2022 roku właściciele gruntu zakazali wejść na górę do połowy czerwca następnego roku, a według lokalnych informacji wejścia bywają ograniczane także w kolejnych sezonach jesienno-zimowych.

Gerðuberg – ściana z kolumn bazaltowych

Pierwszy przystanek na południowym wybrzeżu półwyspu to Gerðuberg – ok. kilometrowa ściana regularnych, sześciokątnych kolumn bazaltowych, wysoka na kilkanaście metrów. Stoi kilkaset metrów od drogi nr 54, a dojazd prowadzi krótkim, wyboistym odcinkiem szutru. Infrastruktury praktycznie nie ma, ale też nie ma tłumów. Przy ścianie można podejść pod same kolumny, a z jej szczytu widać rozległe równiny Mýrar. Wystarczy 20–30 minut.

Ytri Tunga – foki na plaży

Ok. 30 km dalej, przy farmie Ytri Tunga, leży jedna z nielicznych na Islandii złotych plaż i najpewniejsze miejsce na zachodzie kraju do oglądania fok. Foki pospolite i szare wylegują się na skałach kilkadziesiąt metrów od brzegu, najliczniej od czerwca do sierpnia, najlepiej podczas odpływu. Ze ścieżki plażą dojdziesz do skał w 5–10 minut.

Parking jest płatny (orientacyjnie 650–1000 ISK, płatność w automacie lub przez checkit.is, stan na 2026). Nie podchodź do fok bliżej niż na kilkadziesiąt metrów i nie wchodź na skały, na których leżą – zaniepokojone zwierzęta uciekają do wody, a samice potrafią porzucić młode.

Búðir i czarny kościół

Búðakirkja, czyli czarny kościół w Búðir, to jedno z najbardziej rozpoznawalnych zdjęć Islandii. Pierwszy kościół stanął tu w XVIII wieku, obecny drewniany budynek pochodzi z 1848 roku, a w latach 80. XX wieku został gruntownie odnowiony. Stoi samotnie na skraju pola lawy Búðahraun, otoczony kamiennym murkiem, z widokiem na lodowiec Snæfellsjökull i ocean. Wnętrze zwykle jest zamknięte, ale kościół najlepiej wygląda z zewnątrz, zwłaszcza w miękkim świetle wieczoru.

Kilkaset metrów dalej stoi hotel Búðir, a od kościoła prowadzą ścieżki przez pole lawy porośnięte mchem i nad złotą plażę przy ujściu rzeki. Na przystanek zarezerwuj 20–40 minut.

Arnarstapi i ścieżka klifowa do Hellnar

Arnarstapi to mała osada rybacka u stóp lodowca, słynąca z poszarpanych bazaltowych klifów, skalnych łuków i grot wyrzeźbionych przez fale. Najbardziej znany jest łuk Gatklettur, przez który widać morze, oraz zatoczka z idealnymi kolumnami bazaltowymi. Latem na klifach gniazdują tysiące mew trójpalczastych i rybitw popielatych – rybitwy bronią gniazd, nurkując nad głowami spacerowiczów, więc czapka się przydaje.

Przy parkingu stoi wielka kamienna rzeźba Bárðura Snæfellsása – półtrolla z sag, który według legendy zamieszkał we wnętrzu lodowca i do dziś jest duchem opiekuńczym półwyspu. W porcie i przy parkingu działa kilka budek z jedzeniem i kawiarnia.

Ścieżka z Arnarstapi do Hellnar to najpiękniejszy krótki spacer na Snæfellsnes. Ma ok. 2,5 km w jedną stronę i prowadzi wzdłuż klifów przez pole lawy, mijając skalne łuki i grotę. Przejście w jedną stronę zajmuje 40–60 minut. W Hellnar czeka niewielki kościółek, grota Baðstofa przy brzegu (pełna ptaków i zmieniająca kolory w zależności od światła) oraz kawiarnia w starym domu nad morzem. Jeśli jedziesz autem, ktoś może podjechać do Hellnar i odebrać resztę grupy – albo po prostu wróćcie tą samą drogą.

Park Narodowy Snæfellsjökull

Zachodni kraniec półwyspu zajmuje Park Narodowy Snæfellsjökull, założony w 2001 roku – jedyny park narodowy Islandii, który sięga od gór aż do morza. Jego centrum jest Snæfellsjökull (1446 m), stożek wulkanu przykryty lodowcem. To właśnie tu Juliusz Verne umieścił wejście do wnętrza Ziemi w powieści „Podróż do wnętrza Ziemi”. Wulkan nie wybuchał od ok. 1800 lat, a lodowiec szybko topnieje – więcej o nim w artykułach wulkany na Islandii i lodowce Islandii. Przy dobrej widoczności jego sylwetkę widać nawet z Reykjavíku, po drugiej stronie zatoki.

Centrum dla odwiedzających parku działa w Malarrif, przy latarni morskiej (otwarte codziennie 10:30–16:30, toalety dostępne całą dobę). Strażnicy podpowiedzą, które ścieżki są otwarte, a latem prowadzą bezpłatne spacery z przewodnikiem.

Lóndrangar i Malarrif

Lóndrangar to dwie skalne iglice wysokie na ok. 75 i 61 metrów – resztki dawnego krateru, który morze rozmyło przez tysiące lat. Z parkingu przy drodze 574 idzie się do nich kilka minut, a ścieżka wzdłuż klifów prowadzi dalej do latarni w Malarrif (ok. 20 minut). Latem na klifach i iglicach gniazdują fulmary, mewy i nurzyki.

Jaskinia lawowa Vatnshellir

Kilka kilometrów dalej, przy drodze 574, leży Vatnshellir – ok. 8000-letni tunel lawowy, do którego schodzi się spiralnymi schodami na głębokość ok. 35 metrów. To jedyna jaskinia w parku, którą zwiedza się wyłącznie z przewodnikiem. Wycieczka trwa ok. 45 minut, kask i latarkę dostaje się na miejscu, a wstęp mają dzieci od 5 lat. Cena to orientacyjnie 5400–5900 ISK (ok. 175–190 zł) od osoby dorosłej (stan na 2026). W jaskini przez cały rok jest kilka stopni powyżej zera, więc weź ciepłą kurtkę i buty z dobrą podeszwą.

Wejścia odbywają się codziennie, ale latem grupy szybko się zapełniają, dlatego warto zarezerwować zwiedzanie jaskini Vatnshellir z wyprzedzeniem. Jeśli lubisz takie miejsca, w okolicach Reykjavíku działa też większa jaskinia Raufarhólshellir.

Djúpalónssandur i Dritvík

Djúpalónssandur to czarna plaża pokryta gładkimi, czarnymi kamykami, otoczona fantazyjnymi formami lawy. Z parkingu schodzi się do niej szczeliną między skałami, mijając dwa małe jeziorka. Na plaży leżą cztery kamienie do sprawdzania siły: Amlóði (ok. 23 kg), Hálfdrættingur (ok. 54 kg), Hálfsterkur (ok. 100 kg) i Fullsterkur (ok. 154 kg). Dawniej podnoszenie ich miało sprawdzać, czy chłopak nadaje się do pracy na łodzi rybackiej.

Na piasku leżą też pordzewiałe szczątki brytyjskiego trawlera Epine GY7, który rozbił się tu w marcu 1948 roku – zginęło 14 członków załogi, pięciu uratowano. Szczątków nie wolno ruszać ani zabierać – to miejsce pamięci. Z plaży prowadzi ścieżka przez skały do zatoki Dritvík, gdzie w dawnych wiekach działała jedna z największych przystani rybackich w kraju (ok. 20–30 minut w jedną stronę).

Djúpalónssandur jest otwarty na Atlantyk i podobnie jak Reynisfjara na południowym wybrzeżu może być zdradliwy przy dużej fali. Nie podchodź do linii wody i nie odwracaj się do morza plecami.

Krater Saxhóll

Saxhóll to stożek żużlowy przy drodze 574, na który prowadzą metalowe schody (niemal 400 stopni). Wejście zajmuje 10–15 minut, a z krawędzi krateru rozciąga się widok na pola lawy, lodowiec i ocean. To najłatwiejszy sposób, by „zdobyć wulkan” na Snæfellsnes. Kilka kilometrów dalej na północ leży Skarðsvík – mała złota plaża otoczona czarną lawą, dobra na krótki postój.

Północne wybrzeże: Ólafsvík, Grundarfjörður i rejsy na orki

Za parkiem droga prowadzi przez Hellissandur (barwne murale na ścianach domów) i Ólafsvík – rybackie miasteczko z wodospadem Bæjarfoss nad osadą. Stąd jest już niedaleko do Grundarfjörður, miasteczka u stóp Kirkjufell, z supermarketem, stacją paliw i kilkoma restauracjami.

Snæfellsnes to też jedno z najlepszych miejsc na Islandii do obserwacji waleni:

• Zimą (mniej więcej od listopada do marca) do fiordu Breiðafjörður za ławicami śledzi przypływają orki, a rejsy wypływają z Grundarfjörður, prosto spod Kirkjufell.
• Latem łodzie startują z Ólafsvík i płyną na głębsze wody, gdzie oprócz humbaków i orek trafiają się też kaszaloty.

Rejs trwa zwykle 2,5–3,5 godziny i kosztuje orientacyjnie 13 000–16 000 ISK (ok. 415–510 zł, stan na 2026). Rejsy na orki i wieloryby ze Snæfellsnes zimą są często odwoływane z powodu pogody, więc zaplanuj zapasowy dzień. Porównanie najlepszych portów i gatunków znajdziesz w artykule wieloryby na Islandii.

Bjarnarhöfn – muzeum rekinów i hákarl

Między Grundarfjörður a Stykkishólmur, kilka kilometrów od drogi 54 przez pole lawy Berserkjahraun, leży farma Bjarnarhöfn z małym muzeum rekinów. Rodzina, która od pokoleń przygotowuje tu hákarl, czyli sfermentowane mięso rekina polarnego, pokazuje, jak wygląda cały proces: od połowu, przez kilkutygodniowe „kiszenie” mięsa, po suszenie pasków w drewnianej suszarni przez kilka miesięcy. Na koniec można spróbować hákarla z kawałkiem żytniego chleba, a odważni popijają go kieliszkiem brennivínu.

Bilet kosztuje orientacyjnie ok. 1800–2500 ISK od osoby i obejmuje degustację (sprawdź aktualną cenę na miejscu). Na wizytę wystarczy 45–60 minut. Obok muzeum stoi mały drewniany kościółek z XIX wieku.

Stykkishólmur

Stykkishólmur to największe miasteczko półwyspu (ok. 1200 mieszkańców) i świetna baza na nocleg. Nad portem wznosi się bazaltowa wysepka Súgandisey z czerwoną latarnią – wejście po schodach zajmuje kilka minut, a z góry widać setki wysepek fiordu Breiðafjörður. W miasteczku warto zobaczyć kolorowe drewniane domy z XIX wieku (w tym Norweski Dom z muzeum regionalnym), nowoczesny biały kościół na wzgórzu i Bibliotekę Wody (Vatnasafn) – instalację ze szklanymi kolumnami wypełnionymi wodą z islandzkich lodowców.

Ze Stykkishólmur odpływa prom Baldur na wyspę Flatey i dalej do Brjánslækur w Fiordach Zachodnich, a latem organizowane są rejsy po wysepkach Breiðafjörður z degustacją owoców morza. Kilka kilometrów od miasta leży niewielkie wzgórze Helgafell – według tradycji ten, kto wejdzie na nie w milczeniu i nie oglądając się za siebie, może wypowiedzieć trzy życzenia. Parking przy Helgafell jest płatny (kilkaset ISK).

Plan na 1 dzień i na 2 dni

Wariant	Trasa	Czas
1 dzień	Reykjavík – Gerðuberg – Ytri Tunga – Búðir – Arnarstapi – Lóndrangar – Djúpalónssandur – Saxhóll – Kirkjufell – powrót drogą 56	11–12 h, ok. 430 km
2 dni	jak wyżej + spacer Arnarstapi–Hellnar, Vatnshellir, Bjarnarhöfn, Stykkishólmur, nocleg na półwyspie	2 × 7–9 h, ok. 500 km
2–3 dni	jak wyżej + rejs na orki lub wieloryby, prom na Flatey	2–3 dni

Plan na 1 dzień z Reykjavíku

1. 7:30 – wyjazd z Reykjavíku.
2. 9:15–9:45 – Gerðuberg.
3. 10:10–10:40 – foki w Ytri Tunga (latem).
4. 11:00–11:30 – czarny kościół w Búðir.
5. 11:50–13:00 – Arnarstapi: klify, Gatklettur, lunch.
6. 13:20–13:50 – Lóndrangar.
7. 14:00–15:00 – Djúpalónssandur i kamienie siły.
8. 15:15–15:45 – krater Saxhóll.
9. 16:45–17:45 – Kirkjufell i Kirkjufellsfoss.
10. ok. 20:00 – powrót do Reykjavíku drogą 56 (ok. 2,5 h).

W wariancie jednodniowym nie zmieścisz już wycieczki do jaskini Vatnshellir, muzeum rekinów i Stykkishólmur. Zimą, przy 4–6 godzinach światła, wybierz najwyżej pięć–sześć przystanków (Búðir, Arnarstapi, Djúpalónssandur, Kirkjufell) i resztę trasy pokonuj po ciemku.

Plan na 2 dni

Dzień 1: Gerðuberg, Ytri Tunga, Búðir, Arnarstapi i spacer klifami do Hellnar, Lóndrangar, centrum parku w Malarrif, jaskinia Vatnshellir. Nocleg w Arnarstapi, Hellnar, Ólafsvík lub Grundarfjörður.

Dzień 2: Djúpalónssandur rano (przed autokarami), Saxhóll, Skarðsvík, Kirkjufell, muzeum rekinów w Bjarnarhöfn, Stykkishólmur z Súgandisey, powrót do Reykjavíku (ok. 2 h). Zimą zamiast Stykkishólmur możesz wybrać rejs na orki z Grundarfjörður.

Noclegów na półwyspie jest niewiele, a latem wyprzedają się z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Najwięcej opcji jest w Stykkishólmur i Grundarfjörður, a najbardziej klimatyczne miejsca to hotel w Búðir i pensjonaty w Arnarstapi oraz Hellnar. Kempingi działają m.in. w Grundarfjörður, Ólafsvík, Arnarstapi i Stykkishólmur.

Wycieczka czy samodzielnie?

Samodzielnie autem

Zalety: pełna swoboda, możliwość wydłużenia postoju przy Arnarstapi czy Kirkjufell, wieczorne światło przy górze, dowolna kolejność i nocleg na trasie. Przy 2–4 osobach zwykle taniej niż wycieczka. Snæfellsnes jest mniej zatłoczony niż Golden Circle, a drogi są proste i dobrze oznakowane – to dobra trasa na pierwszy samodzielny wyjazd. Więcej wskazówek znajdziesz w poradniku Islandia na własną rękę.

Wady: ok. 6,5–7 godzin samej jazdy przy pełnej pętli w jeden dzień, samodzielne pilnowanie pogody i dróg, opłaty za parkingi.

Zorganizowaną wycieczką

Zalety: odbiór z Reykjavíku, kierowca zna bezpieczne miejsca na zdjęcia, przewodnik opowiada sagi i legendy półwyspu. To dobra opcja zimą i dla osób podróżujących samotnie.

Wady: sztywny plan (30–45 minut na przystanek), zwykle bez Vatnshellir i Stykkishólmur, przy Kirkjufell tylko krótki postój.

Koszt (orientacyjnie, 2026): jednodniowa wycieczka minibusem lub autokarem trwa 11–12 godzin i kosztuje zwykle 19 000–28 000 ISK (ok. 610–900 zł) od osoby. Wersje dwudniowe z noclegiem, jaskinią lub rejsem są odpowiednio droższe.

Snæfellsnes to dobry wybór na drugi lub trzeci dzień pobytu, gdy masz już za sobą Golden Circle i południowe wybrzeże. Inne pomysły na jednodniowe wypady ze stolicy znajdziesz w zestawieniu wycieczki z Reykjavíku.

Kiedy jechać na Snæfellsnes

• Lato (czerwiec–sierpień): zielone zbocza, ptaki na klifach Arnarstapi i Lóndrangar, foki w Ytri Tunga, prawie całodobowy dzień. Najlepsza pora na spacery i pełną pętlę.
• Wrzesień–październik: rude trawy, mniej ludzi, pierwsze zorze nad Kirkjufell, ale coraz krótszy dzień i częstsze sztormy.
• Zima (listopad–marzec): ośnieżona Kirkjufell, zorze, rejsy na orki z Grundarfjörður. W grudniu dzień trwa tylko ok. 4 godzin (więcej w artykule o nocy polarnej), drogi bywają oblodzone, a wiatr pod lodowcem bardzo silny.
• Wiosna (kwiecień–maj): szybko rosnący dzień, powrót ptaków, mało turystów.

Szczegółowe porównanie miesięcy znajdziesz w artykule kiedy jechać na Islandię.

Praktyczne wskazówki

• Paliwo: stacje są w Borgarnes, Vegamót (skrzyżowanie dróg 54 i 56), Ólafsvík, Hellissandur, Grundarfjörður i Stykkishólmur. Na odcinku Vegamót – Arnarstapi – Hellissandur stacji nie ma, więc zatankuj wcześniej.
• Jedzenie: sklepy spożywcze są w Ólafsvík, Grundarfjörður i Stykkishólmur. W Arnarstapi i Hellnar działają kawiarnie i budki z zupą rybną, ale część z nich jest otwarta tylko latem.
• Toalety: przy Kirkjufellsfoss, w Arnarstapi, w Malarrif i przy Djúpalónssandur (część płatna kartą).
• Ubranie: kurtka przeciwdeszczowa i wiatroszczelna to podstawa – na zachodnim krańcu półwyspu wiatr jest silny niemal przez cały rok.
• Bezpieczeństwo: numer alarmowy to 112. Przed wyjazdem zimą sprawdź vedur.is i umferdin.is, a plan podróży możesz zostawić na safetravel.is.

Jeśli dopiero układasz plan całego wyjazdu, zajrzyj do przewodnika Islandia – atrakcje, gdzie Snæfellsnes porównujemy z innymi regionami kraju.