Południowe wybrzeże Islandii – Skógafoss, Reynisfjara, Vík

Południowe wybrzeże Islandii to odcinek drogi nr 1 z Reykjavíku do miasteczka Vík (ok. 185 km), a dla chętnych dalej, aż do laguny lodowcowej Jökulsárlón (ok. 375 km). Na tej trasie leżą najsłynniejsze widoki kraju: wodospady Seljalandsfoss i Skógafoss, lodowiec Sólheimajökull, cypel Dyrhólaey i czarna plaża Reynisfjara ze skałami Reynisdrangar. Odcinek do Vík spokojnie zobaczysz w jeden długi dzień, a z kanionem Fjaðrárgljúfur i Jökulsárlón w dwa–trzy dni.

Poniżej znajdziesz wszystkie przystanki po kolei, tabelę odległości, aktualne opłaty za parkingi (stan na 2026), gotowe plany na jeden i dwa dni, a także dokładnie opisane zasady bezpieczeństwa na Reynisfjara. To nie jest straszenie na wyrost: na tej plaży regularnie giną ludzie.

• 🛣️~185 kmReykjavík – Vík
• ⏱️10–12 hwycieczka w 1 dzień
• 💧2 + 1słynne wodospady + ukryty Gljúfrabúi
• 💰~1000 ISKtypowy parking (2026)

Trasa i odległości

Cała trasa prowadzi asfaltową drogą nr 1 (Hringvegur). Atrakcje leżą przy samej drodze albo kilka kilometrów od niej, więc nie trzeba planować skomplikowanych objazdów. Po drodze mijasz Hveragerði, Selfoss, Hellę i Hvolsvöllur – to ostatnie większe miejscowości przed Vík.

Odcinek	Odległość	Czas jazdy
Reykjavík → Seljalandsfoss	ok. 130 km	1 h 40 min
Seljalandsfoss → Skógafoss	ok. 30 km	25 min
Skógafoss → Sólheimajökull (droga 221)	ok. 12 km	15 min
Sólheimajökull → Dyrhólaey	ok. 20 km	20 min
Dyrhólaey → Reynisfjara	ok. 12 km	15 min
Reynisfjara → Vík	ok. 10 km	12 min
Reykjavík → Vík (razem)	ok. 185–190 km	ok. 2,5 h bez postojów
Vík → Fjaðrárgljúfur	ok. 70 km	55 min
Fjaðrárgljúfur → Kirkjubæjarklaustur	ok. 10 km	10 min
Kirkjubæjarklaustur → Skaftafell	ok. 70 km	55 min
Skaftafell → Jökulsárlón	ok. 57 km	45 min
Reykjavík → Jökulsárlón (razem)	ok. 375 km	ok. 5 h bez postojów

Odległości są orientacyjne – zależą od tego, na którym parkingu się zatrzymasz. Latem na drodze nr 1 jest spory ruch, a przy wodospadach tworzą się kolejki do wjazdu na parking, więc do czasu jazdy dolicz zapas.

Parkingi na południowym wybrzeżu – ceny 2026

Wstęp do wodospadów, na plaże i punkty widokowe jest bezpłatny, ale niemal wszystkie popularne parkingi są dziś płatne. System jest prosty: kamera odczytuje tablicę rejestracyjną, a ty płacisz w automacie, w aplikacji Parka albo przez checkit.is (zwykle do kilku godzin po wyjeździe). Nieopłacony postój kończy się wezwaniem do zapłaty z doliczoną opłatą manipulacyjną, które wypożyczalnia przerzuci na twoją kartę.

Miejsce	Opłata za auto osobowe (stan na 2026)	Płatność
Seljalandsfoss	ok. 1000 ISK (ok. 32 zł)	automat / checkit.is
Skógafoss	ok. 1000 ISK (ok. 32 zł)	Parka
Sólheimajökull	ok. 750 ISK (ok. 24 zł)	Parka
Reynisfjara	ok. 1000 ISK (ok. 32 zł)	Parka
Fjaðrárgljúfur	ok. 1000 ISK (ok. 32 zł)	Parka
Skaftafell	1110 ISK (ok. 36 zł)	Parka / automat
Jökulsárlón	1110 ISK (ok. 36 zł)	Parka / automat

Seljalandsfoss i Gljúfrabúi

Wodospad Seljalandsfoss

Seljalandsfoss to pierwszy duży przystanek, widoczny z drogi nr 1 już z kilku kilometrów – tuż za skrzyżowaniem z drogą 249 prowadzącą do Þórsmörk. Rzeka Seljalandsá spada tu z wysokości ok. 60 metrów z dawnego klifu morskiego. Morze cofnęło się tysiące lat temu, a dawne wybrzeże zamieniło się w pas skalnych ścian ciągnących się wzdłuż całej trasy – stąd tyle wodospadów w jednym rejonie.

Seljalandsfoss słynie z tego, że można przejść za kurtyną wody. Ścieżka prowadzi łukiem wokół wodospadu przez płytką skalną niszę. Kilka praktycznych uwag:

• za wodospadem moknie się błyskawicznie – potrzebna jest kurtka i spodnie przeciwdeszczowe oraz osłona na aparat,
• kamienie są śliskie, przydają się buty z dobrą podeszwą,
• zimą tylna część ścieżki bywa zamknięta z powodu oblodzenia i spadających sopli – nie przechodź za barierki,
• najładniejsze światło jest wieczorem latem, gdy słońce świeci od zachodu, przez wodospad.

Na zobaczenie Seljalandsfoss wystarczy 30–45 minut. Parking jest wspólny dla obu wodospadów – opłata ok. 1000 ISK (stan na 2026), są toalety i budka z przekąskami.

Gljúfrabúi – ukryty wodospad

Kilkaset metrów na północ od Seljalandsfoss, 5–10 minut spacerem wzdłuż skał, leży Gljúfrabúi („mieszkaniec wąwozu”). Ten ok. 40-metrowy wodospad schowany jest w wąskiej skalnej szczelinie, więc z zewnątrz widać tylko jego górną część. Żeby zobaczyć go w całości, trzeba wejść do środka korytem potoku – zwykle woda sięga do kostek, ale po deszczach bywa głębsza. Wodoodporne buty lub sandały na zmianę bardzo się przydają.

Alternatywą jest ścieżka na skałę przed wejściem do wąwozu, z której patrzy się na wodospad z góry. Gljúfrabúi jest bezpłatny (obejmuje go opłata za parking przy Seljalandsfoss) i zdecydowanie mniej zatłoczony niż jego słynny sąsiad.

Skógafoss i Skógar

Wodospad Skógafoss

Ok. 30 km dalej na wschód, w osadzie Skógar, czeka Skógafoss – jeden z najbardziej rozpoznawalnych wodospadów Islandii. Rzeka Skógá spada tu pojedynczą, szeroką na ok. 25 metrów kurtyną z wysokości ok. 60 metrów. Wodospad jest tak potężny, że przy słonecznej pogodzie w jego mgiełce niemal zawsze widać tęczę, a czasem nawet dwie.

Do Skógafoss można podejść dwojako:

• od dołu – płaską żwirową ścieżką od parkingu niemal pod samą ścianę wody (przygotuj się na przemoczenie),
• od góry – metalowymi schodami po prawej stronie wodospadu (ok. 500 stopni) na platformę widokową nad krawędzią. Wejście zajmuje 10–15 minut, a z góry widać wybrzeże i ocean.

Z platformy zaczyna się szlak Fimmvörðuháls – jeden z najpiękniejszych pieszych szlaków kraju, prowadzący wzdłuż rzeki Skógá obok kilkudziesięciu kolejnych wodospadów, a potem przez przełęcz między lodowcami Eyjafjallajökull i Mýrdalsjökull do doliny Þórsmörk (ok. 25 km). Nawet jeśli nie planujesz całego przejścia, warto pójść szlakiem 20–30 minut w górę rzeki – po kilkuset metrach tłum znika, a pojawiają się kolejne kaskady.

Według miejscowej legendy pierwszy osadnik w tym rejonie, wiking Þrasi Þórólfsson, ukrył za wodospadem skrzynię ze złotem. Podobno ktoś kiedyś zdołał chwycić za jej uchwyt, ale skrzynia wyślizgnęła się i zniknęła w wodzie – uchwyt pokazywany jest dziś w muzeum w Skógar.

Na Skógafoss zarezerwuj 45–90 minut. Parking jest płatny od maja 2025 roku (ok. 1000 ISK, stan na 2026). Przy wodospadzie jest pole namiotowe, a w osadzie kilka hoteli i restauracji.

Muzeum w Skógar i Kvernufoss

Kilkaset metrów od wodospadu działa Skógasafn (Skógar Museum) – jedno z najciekawszych muzeów regionalnych w kraju. Składa się z trzech części: muzeum etnograficznego z przedmiotami codziennego użytku z dawnych wieków, skansenu z domami krytymi darnią i małym drewnianym kościółkiem oraz muzeum transportu i łączności. Bilet dla osoby dorosłej kosztuje 3000 ISK (ok. 96 zł, stan na 2026), dzieci do 12 lat wchodzą bezpłatnie. Na zwiedzanie potrzeba 1–2 godzin.

Za muzeum zaczyna się krótka ścieżka do wodospadu Kvernufoss (ok. 15–20 minut w jedną stronę). Podobnie jak przy Seljalandsfoss można przejść za jego kurtyną, a ludzi jest tu nieporównanie mniej.

Lodowiec Sólheimajökull

Kilka kilometrów za Skógar odbija w lewo droga nr 221, która po ok. 4 km kończy się parkingiem pod Sólheimajökull. To jęzor lodowca Mýrdalsjökull, pod którym kryje się wulkan Katla – jeden z najgroźniejszych wulkanów Islandii (więcej w artykule wulkany na Islandii). Z parkingu do czoła lodowca idzie się ok. 15–20 minut, a droga z roku na rok się wydłuża, bo lodowiec szybko się cofa – tabliczki przy ścieżce pokazują, gdzie kończył się lód w kolejnych latach.

Sólheimajökull to najpopularniejsze miejsce na wędrówkę po lodowcu w okolicach Reykjavíku. Trzygodzinne wyjścia z przewodnikiem kosztują orientacyjnie 14 000–17 000 ISK (ok. 450–545 zł) od osoby, w tym raki, czekan, uprząż i kask. Najwygodniej zarezerwować glacier walk na Sólheimajökull z wyprzedzeniem, bo latem grupy się zapełniają. Parking pod lodowcem kosztuje ok. 750 ISK (stan na 2026). Więcej o islandzkich czapach lodowych przeczytasz w artykule Lodowce Islandii.

Między Skógar a Sólheimajökull leży też Sólheimasandur z wrakiem samolotu DC-3, który w 1973 roku awaryjnie wylądował na równinie piaszczystej (cała załoga przeżyła). Do wraku prowadzi płaska, monotonna droga – ok. 4 km w jedną stronę, czyli 1,5–2 godziny marszu tam i z powrotem. Część turystów korzysta z płatnego busika kursującego z parkingu. Jeśli masz tylko jeden dzień, ten przystanek najłatwiej pominąć.

Cypel Dyrhólaey

Dyrhólaey to skalny półwysep o wysokości ok. 120 metrów, przez wieki najdalej na południe wysunięty punkt lądu Islandii (dopiero powódź po wybuchu Katli w 1918 roku usypała dalej na wschód piaszczysty cypel Kötlutangi). Prowadzi do niego droga nr 218, odbijająca z drogi nr 1 kilka kilometrów przed Vík. Na miejscu są dwa poziomy:

• dolny parking – widok na ogromny łuk skalny w morzu (to od niego pochodzi nazwa: dyrhólaey znaczy „wyspa z otworem jak drzwi”) i na plażę ciągnącą się na zachód,
• górny parking przy latarni morskiej – dojazd stromą, wąską drogą szutrową. Latem da się ją pokonać zwykłym autem, jadąc powoli, zimą bywa zamknięta albo wymaga 4x4. Z góry widać łuk, czarne plaże po obu stronach i skały Reynisdrangar.

Od maja do sierpnia na klifach gniazdują maskonury – Dyrhólaey to jedno z najłatwiej dostępnych miejsc, by zobaczyć je z bliska (więcej w artykule maskonury na Islandii). W okresie lęgowym, mniej więcej od maja do końca czerwca, część rezerwatu bywa zamykana lub dostępna tylko w określonych godzinach. Aktualne informacje są na tablicy przy wjeździe.

Na wietrze nad krawędzią klifu trzymaj się z dala od urwiska – ziemia przy krawędzi bywa podmyta, a podmuchy potrafią być bardzo silne.

Plaża Reynisfjara

Reynisfjara to najsłynniejsza czarna plaża Islandii. Czarny piasek i kamyki to bazaltowy materiał wulkaniczny rozdrabniany przez fale. Na wschodnim końcu plaży wznosi się góra Reynisfjall z regularnymi kolumnami bazaltowymi układającymi się w schody, u ich stóp jest jaskinia Hálsanefshellir, a z morza wystają skały Reynisdrangar. Według legendy to trolle, które próbowały wciągnąć statek na brzeg i zamieniły się w kamień o świcie.

Dojazd prowadzi drogą nr 215, ok. 5 km od drogi nr 1. Przy plaży jest parking (ok. 1000 ISK, stan na 2026), toalety i restauracja. Na samą plażę wystarczy 30–60 minut.

Fale-zabójcy na Reynisfjara – przeczytaj, zanim wejdziesz na plażę

Reynisfjara jest jednym z najniebezpieczniejszych miejsc turystycznych na Islandii. Plaża jest otwarta na Atlantyk, a dno szybko opada, więc nic nie wyhamowuje fal. Co jakiś czas pojawia się tzw. fala-zabójca (ang. sneaker wave) – fala znacznie większa od poprzednich, która bez ostrzeżenia wdziera się kilkadziesiąt metrów w głąb plaży, a potem cofa się z ogromną siłą, porywając wszystko, co ma na drodze. Woda ma kilka stopni, prądy są bardzo silne, a fale rozbijają się o skały – osoba porwana do morza praktycznie nie ma szans wydostać się sama.

Od 2007 roku na Reynisfjara zginęło co najmniej sześć osób, a kilkanaście razy ratownicy wyciągali ludzi z wody w ostatniej chwili. Ostatnia śmierć miała miejsce w sierpniu 2025 roku, kiedy fala porwała dziewięcioletnią dziewczynkę przy jaskini Hálsanefshellir – w tym samym miejscu doszło wcześniej do dwóch innych śmiertelnych wypadków.

Zasady, których trzeba przestrzegać nawet przy zielonym świetle:

1. Nigdy nie odwracaj się plecami do oceanu – również przy robieniu selfie.
2. Trzymaj się co najmniej 30 metrów od linii wody, a przy dużej fali jeszcze dalej. Mokry piasek oznacza miejsce, do którego niedawno dotarła fala.
3. Trzymaj dzieci za rękę przez cały czas pobytu na plaży.
4. Nie wspinaj się na kolumny bazaltowe przy wodzie i nie wchodź do jaskini, gdy fale do niej docierają.
5. Jeśli fala jednak cię dosięgnie, uciekaj w górę plaży, a nie w stronę skał, i nie próbuj ratować rzeczy.
6. Jeśli ktoś znalazł się w wodzie, nie wchodź za nim – dzwoń natychmiast pod 112.

Warto wiedzieć też, że plaża zmienia się z roku na rok. W lutym 2026 roku, po tygodniach sztormów i wschodnich wiatrów, morze zabrało dużą część piasku, fragment kolumn bazaltowych się osunął, a jaskinia Hálsanefshellir została niemal odcięta przez wodę. Piasek stopniowo wraca, ale układ plaży i zamknięte strefy mogą wyglądać inaczej niż na zdjęciach w internecie. Zawsze kieruj się tablicami na miejscu i aktualnymi komunikatami na safetravel.is.

Bezpieczniejszą alternatywą jest plaża w samym Vík, z widokiem na Reynisdrangar od drugiej strony – tu także obowiązuje ostrożność, ale fale zwykle nie są tak gwałtowne.

Vík í Mýrdal

Vík (pełna nazwa Vík í Mýrdal) to najbardziej wysunięta na południe miejscowość Islandii i naturalny przystanek na końcu jednodniowej trasy. Mieszka tu niespełna tysiąc osób, ale latem ruch turystyczny sprawia, że miasteczko wydaje się dużo większe. Najbardziej znany widok to biały kościół z czerwonym dachem na wzgórzu nad miasteczkiem, z którego widać ocean i skały Reynisdrangar.

W Vík są:

• stacja paliw N1 i supermarket Krónan – ostatnie duże zakupy przed długim pustym odcinkiem na wschód (o tankowaniu przeczytasz w artykule stacje paliw na Islandii),
• kilka hoteli, guesthouse’ów i kemping,
• restauracje, piekarnia i sklepy z wełną islandzką,
• czarna plaża miejska z widokiem na Reynisdrangar.

Vík to też baza wypadowa do jaskini lodowej Katla pod lodowcem Mýrdalsjökull. W przeciwieństwie do jaskiń na Vatnajökull, które są dostępne tylko zimą, do Katli wycieczki superjeepem z Vík jeżdżą przez cały rok.

Za Vík droga nr 1 przecina Mýrdalssandur – rozległą równinę piaszczystą usypaną przez powodzie lodowcowe po wybuchach Katli. Przy silnym wietrze bywają tu burze piaskowe, które potrafią zniszczyć lakier i szyby auta. Zanim wyjedziesz na wschód, sprawdź ostrzeżenia na vedur.is.

Dalej na wschód: Fjaðrárgljúfur i Kirkjubæjarklaustur

Kanion Fjaðrárgljúfur

Ok. 70 km za Vík, tuż przed Kirkjubæjarklaustur, leży Fjaðrárgljúfur – kanion o głębokości do 100 metrów i długości ok. 2 km, wyrzeźbiony przez rzekę Fjaðrá w miękkich skałach osadowych. Ze ścieżki biegnącej wzdłuż wschodniej krawędzi kanionu widać kręte, porośnięte mchem ściany, a z platform widokowych na końcu – wodospad wpadający do wąwozu.

Dojazd prowadzi kilkukilometrowym odcinkiem drogi nr 206 (latem przejezdnym zwykłym autem). Spacer do najdalszego punktu widokowego i z powrotem zajmuje 1–1,5 godziny. Parking kosztuje ok. 1000 ISK (stan na 2026).

Kanion stał się sławny w 2015 roku, gdy nakręcono tu teledysk Justina Biebera, a nagły napływ turystów tak zniszczył roślinność, że w kolejnych latach kanion był czasowo zamykany. Wiosną, gdy grunt jest rozmokły, ścieżka bywa zamknięta – trzymaj się wyznaczonej trasy i nie schodź na mech.

Kirkjubæjarklaustur

Kirkjubæjarklaustur (w skrócie Klaustur) to mała osada z kilkoma hotelami, stacją paliw, sklepem i basenem. W okolicy warto zobaczyć Kirkjugólf („posadzka kościoła”) – płaskie wierzchołki kolumn bazaltowych wyglądające jak ułożone ręką człowieka – oraz wodospad Systrafoss spadający z klifu nad osadą. Klaustur to dobra baza na nocleg w planie dwudniowym: stąd do Skaftafell i Jökulsárlón jest już niedaleko.

Opcjonalnie: Skaftafell i Jökulsárlón

Jeśli masz drugi dzień, jedź dalej na wschód do Skaftafell (wodospad Svartifoss otoczony bazaltowymi kolumnami, widok na jęzory lodowcowe Vatnajökull) i do laguny Jökulsárlón, po której pływają góry lodowe, oraz pobliskiej Diamentowej Plaży. Wszystko o lagunie, rejsach i najlepszej porze na wizytę opisaliśmy w osobnym artykule Jökulsárlón – laguna lodowcowa.

Ile czasu potrzeba? Plan na 1 i 2 dni

Wariant	Trasa	Czas
1 dzień	Reykjavík – Seljalandsfoss – Skógafoss – Sólheimajökull – Dyrhólaey – Reynisfjara – Vík – powrót	10–12 h, ok. 380 km
2 dni	jak wyżej + Fjaðrárgljúfur, nocleg w Vík lub Klaustur, Skaftafell i Jökulsárlón	2 × 8–10 h, ok. 750 km
3 dni	spokojne tempo, Fimmvörðuháls lub glacier walk, rejs po Jökulsárlón	3 dni

Plan na 1 dzień (Reykjavík – Vík – Reykjavík)

1. 7:30 – wyjazd z Reykjavíku.
2. 9:15–10:30 – Seljalandsfoss (przejście za wodospadem) i Gljúfrabúi.
3. 11:00–12:15 – Skógafoss, schody na platformę, krótki spacer szlakiem Fimmvörðuháls.
4. 12:30–13:15 – Sólheimajökull (spacer pod czoło lodowca).
5. 13:45–14:30 – Dyrhólaey.
6. 14:45–15:45 – Reynisfjara, lunch w restauracji przy plaży.
7. 16:00–16:45 – Vík: kościół, tankowanie, zakupy.
8. ok. 20:00 – powrót do Reykjavíku (ok. 2,5 h jazdy bez postojów).

Jeśli chcesz dodać glacier walk na Sólheimajökull albo muzeum w Skógar, jeden dzień robi się bardzo napięty – lepiej wtedy przenocować w okolicy.

Plan na 2 dni (do Jökulsárlón)

Dzień 1: Seljalandsfoss, Gljúfrabúi, Skógafoss, Sólheimajökull, Dyrhólaey, Reynisfjara, Vík, Fjaðrárgljúfur. Nocleg w Kirkjubæjarklaustur lub okolicy.

Dzień 2: Skaftafell i Svartifoss (rano, przed tłumami), Jökulsárlón i Diamentowa Plaża, powrót do Reykjavíku (ok. 5 godzin jazdy) albo dalsza jazda wokół wyspy. Przy dwóch dniach powrót tego samego dnia jest męczący – jeśli możesz, dołóż trzeci dzień i przenocuj w Vík w drodze powrotnej.

Samodzielnie czy z wycieczką?

Własnym autem

Zalety: swoboda, możliwość wejścia do Gljúfrabúi, na górę Dyrhólaey, do Kvernufoss czy wydłużenia postoju, gdy pogoda dopisze. Przy 2–4 osobach wychodzi taniej niż wycieczka.

Wady: długi dzień za kierownicą (ok. 5 godzin samej jazdy przy wariancie do Vík), samodzielne pilnowanie wiatru i warunków drogowych, opłaty za parkingi. Zimą krótki dzień i oblodzenie sprawiają, że trasa jest wymagająca dla kierowców bez doświadczenia.

Koszt: wynajem auta, ok. 30–35 litrów paliwa na trasę do Vík i z powrotem oraz parkingi (ok. 3500–4500 ISK). O kosztach paliwa i wynajmu przeczytasz w artykule Ceny na Islandii.

Zorganizowaną wycieczką

Zalety: odbiór z Reykjavíku, kierowca i przewodnik, brak stresu przy wietrze i lodzie. Dobra opcja dla osób podróżujących samotnie i zimą.

Wady: sztywny plan (zwykle 30–60 minut na przystanek), brak Gljúfrabúi i mniej znanych miejsc w programie, tłumy przy autokarach.

Koszt (orientacyjnie, 2026): jednodniowa wycieczka autokarem lub minibusem do Vík kosztuje zwykle ok. 14 000–22 000 ISK (ok. 450–700 zł) od osoby i trwa 10–11 godzin. Wersje z glacier walk na Sólheimajökull lub z jaskinią Katla są odpowiednio droższe.

Jeśli chcesz zobaczyć też Jökulsárlón, a nie masz auta, wybierz wycieczkę dwudniową z noclegiem w okolicy Vík lub Kirkjubæjarklaustur. Istnieją też jednodniowe wycieczki z Reykjavíku do laguny, ale to 14–15 godzin, w większości spędzonych w busie.

Więcej pomysłów na jednodniowe wypady ze stolicy znajdziesz w zestawieniu wycieczki z Reykjavíku, a porównanie z drugą klasyczną trasą – w artykule Golden Circle w 1 dzień.

Gdzie spać na południowym wybrzeżu?

Noclegi na tej trasie wyprzedają się latem z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem, a ceny są wysokie – za pokój dwuosobowy w hotelu w szczycie sezonu trzeba liczyć orientacyjnie 30 000–50 000 ISK (ok. 960–1600 zł) za noc. Najlepsze bazy:

• Hella i Hvolsvöllur – na początku trasy, sensowne, jeśli przylatujesz późno i chcesz rano być pierwszy przy Seljalandsfoss.
• Skógar – kilka hoteli i pole namiotowe tuż pod wodospadem, idealne na wieczorny i poranny spacer bez tłumów.
• Vík – największy wybór hoteli i restauracji, dobra baza na dwa dni (jeden dzień na wybrzeże, drugi na Fjaðrárgljúfur lub jaskinię Katla).
• Kirkjubæjarklaustur – najlepsza baza, jeśli następnego dnia jedziesz do Skaftafell i Jökulsárlón.
• Farmy i guesthouse’y wzdłuż drogi nr 1 – często tańsze od hoteli w miasteczkach i z widokiem na lodowce; zimą to dobre miejsca do obserwacji zorzy polarnej.

Kempingi są w Skógar, Vík, Kirkjubæjarklaustur i Skaftafell, zwykle otwarte od maja do września (część także zimą). Biwakowanie na dziko kamperem czy namiotem przy drodze jest na południowym wybrzeżu zabronione.

Kiedy jechać na południowe wybrzeże?

Trasa jest dostępna przez cały rok – droga nr 1 jest regularnie odśnieżana. Pory roku różnią się jednak bardzo:

• Lato (czerwiec–sierpień): zielone klify, tęcze w wodospadach, maskonury na Dyrhólaey, prawie całodobowy dzień. Najwięcej turystów i najdroższe noclegi.
• Jesień (wrzesień–październik): rude trawy, mniej ludzi, pierwsze zorze. Coraz częstsze sztormy – na Reynisfjara częściej świeci czerwone światło.
• Zima (listopad–marzec): oblodzone wodospady, krótki dzień (w grudniu 4–5 godzin światła), ścieżka za Seljalandsfoss zwykle zamknięta, silne wiatry na Mýrdalssandur. Zimą szczególnie warto rozważyć wycieczkę zamiast samodzielnej jazdy.
• Wiosna (kwiecień–maj): szybko rosnący dzień, mało ludzi, ale możliwe zamknięcia ścieżek w Fjaðrárgljúfur.

Szczegółowe porównanie miesięcy znajdziesz w artykule kiedy jechać na Islandię.

Praktyczne wskazówki

• Wiatr: południowe wybrzeże to jeden z najbardziej wietrznych rejonów kraju. Przed wyjazdem sprawdź vedur.is i umferdin.is, a na parkingach otwieraj drzwi auta, trzymając je mocno – podmuch potrafi wyrwać drzwi z zawiasów (takie szkody nie są objęte podstawowym ubezpieczeniem).
• Ubranie: kurtka i spodnie przeciwdeszczowe to podstawa – przy wodospadach mokniesz nawet w słońcu.
• Paliwo: stacje są w Hveragerði, Selfoss, Helli, Hvolsvöllur, Vík i Kirkjubæjarklaustur. Między Klaustur a Höfn stacji jest niewiele, więc tankuj zawczasu.
• Jedzenie: restauracje przy atrakcjach są drogie. Kanapki i przekąski kupisz taniej w Krónan lub Bónus w Selfoss, Hvolsvöllur i Vík.
• Toalety: są przy Seljalandsfoss, Skógafoss, Sólheimajökull, Reynisfjara i w Vík – część płatna kartą.
• Numer alarmowy: 112. Warto zainstalować aplikację 112 Iceland i zostawić plan podróży na safetravel.is.

Jeśli dopiero planujesz wyjazd i zastanawiasz się, co jeszcze warto zobaczyć poza wybrzeżem, zajrzyj do przewodnika Islandia – atrakcje oraz do poradnika wycieczka na Islandię.